Em giştî dixwazin

Stran Ebdulah

Gelê Kurdistanê gelekî kedkar, fedakar û cefa dîtiye ku hêjayî hemû qerebû (tezmînat) û dilniyaziyê ye; hikûmet, partî û saziyên fermî erka wan e ku vê xizmetê pêk bînin û bê kêmasî û kêmkirin pê ve girêdayî bin.

Heke qonaxekê ji rêça jiyana me ya giştî de karekî baş bûya, gel spsdarê hikûmetê bûya û baş bûya ku rojnamegerî û deriyên giştî yên medyayê destxweşiyê li hikûmetê bikirana ku erkê xwe yê xizmetê bi cih tîne; ji ber ku hikûmdariya kurdî nû ye û piştgirî û teşwîqê dixwaze heta ku li ser piyan disekine û piştevanî û handana xwe xurt bike heta ku li ser piyên xwe radiwestê û pişta xwe qayîm dibê.

Ev ne merc e ku heta dawiyê bibe çandeke giştî û bêhesab. Heke biryar e ku em xwedî ezmûneke têr û tijî ya sazûmanî bin, divê saziyî karên pisporane bimeşînin: Hikûmet, hikûmeteka xizmetguzar be; parlament yasadaner be û çavdêr be û sazî û dikanên dadgehê jî ji bo veqetandina desthilatdariyan, serweriya yasayê û xurtkirina welatiyên ku me got di derbazbûyî de di têkoşîn û fedakariyê de kêmasî nekiriye û dema wê ye ku sed qat xizmetê lê bikin, bin.

Pêdagirî li ser banê bilind ê hikûmdarî û standarda hêjayî gelê kurd, ne çavbirçîtî, qurretî û serbilindî ye, belku helwêsta herî baş a niştimanî û neteweyî ye; ji ber ku xwediyên vê tezê di daxwaz û bîrvebirinê de ewqasî ji xwe û miletê xwe bawer in ku divê tiştekî me kêmî qewm û qebîleyên derdorê û dûr û dirêj tune be.

Gelê Kurdistanê ne kerr, ne kûre û ne jî di pirtûkên çarenûsê de hatiye nivîsandin ku qedera wê her bibe bin dest û welatiyê pileya duyem ê hevçerx.

Bav-kalên damezirîner ên kurdayetiyê ew xeyal kirine û manîfestoya têkoşîna xwe bi wê nefesa bilind nivîsandine ku têkoşîn realîst be, lê endêşeya destkeftiyan ewqas bilind be ku serên mezin ên cîhanê ji wê zêdetir nexwazin.

Piştî nêzîkî çil salan ji xwebûn û xwebixweyî yê, kurdewarî qet neçar nîne ku di navbera maf û daxwazên xwe de biqîre û ji nav du mafan de dest ji çendên din berdê û ji ber nan dev ji azadiyê berde û ji ber azadiyê nanê hişk bixwe. Kal û bavan kir û zehmetî li şûna xort û keçên xwe jî kişandin; ne maf e ku em nirxa xwîn, xwêdan û rondikan (hêsirên) wan ewqas erzan bikin ku encama dirûnê ne wekî keda ser mil be.

Em miletekî umêdkarin, em hemûyan dixwazin, bi qerebûya dema berê re jî. Ji zimanê romanivîsê îranî (Mehmûd Dewletabadî) ve tê gotin ku gotiye: "Em azadiyê dixwazin û xwîneke din a me nîne ku em bibexşînin û bidin."

Em rêzê li keda pêşiyan digirin, ji ber wê yekê em herî zêde ji bo ciwanên xwe dixwazin; keç û xortên Kurdistanê jî mafê wan e ku naz bikin û erka me ye ku em nazê wan bikşînin. Rêya vê yekê û rastîpêkanîna avakirina vê armancê çawa ye? Ew teheda û grewa rojane ye ji bo hikûmet û ji bo destebijêrên welat.

PUKMEDIA