هشت سال از درگذشت عبدالرزاق فیلی، از بنیان‌گذاران اتحادیه میهنی کردستان گذشت

PUKMEDIA آؤشیو

عبدالرزاق فیلی، از بنیان‌گذاران اتحادیه میهنی کردستان

هشت سال از درگذشت عبدالرزاق فیلی، دوست و هم‌رزم دیرین مام جلال طالبانی و یکی از بنیان‌گذاران اتحادیه میهنی کردستان گذشت.

هشت سال پیش در چنین روزی، عبدالرزاق فیلی، از بنیان‌گذاران اتحادیه میهنی کردستان به دلیل بیماری در شهر سلیمانیه  درگذشت و به رهبران راحل، مام جلال طالبانی و عادل مراد پیوست.

عبدالرزاق فیلی، آموزگار مکتب مبارزه، از بنیان‌گذاران اتحادیه میهنی، هم‌رزم مام جلال طالبانی و مدافع حقوق ملت کردستان بود؛ او رهبری متواضع و بی‌ادعا در اتحادیه میهنی به شمار می‌رفت.

آخرین مسئولیت عبدالرزاق فیلی، مدیریت بخش روابط خارجی اتحادیه میهنی کردستان بود.

زندگینامه عبدالرزاق فیلی:

عبدالرزاق فیلی، از بنیان‌گذاران اتحادیه میهنی کردستان، متولد سال ۱۹۴۵ در شهر بغداد است.

وی تحصیلات ابتدایی خود را در یکی از مدارس فیلی‌ها و دوران دبیرستان را در مدرسه آمریکایی کشیشان یسوعی در بغداد به پایان رساند و سپس در دانشگاه «الحکمه» بغداد در رشته ادبیات انگلیسی تحصیل کرد.

زندگی سیاسی عبدالرزاق فیلی از سال ۱۹۵۹ آغاز می‌شود؛ زمانی که در سن ۱۴ سالگی به تشکیلات حزب دموکرات کردستان (پارتی) پیوست، اما به دلیل سن کم، پذیرش او به عنوان عضو رسمی تا سال ۱۹۶۱ به تعویق افتاد. او در این دوران به عنوان دانش‌آموز در صفوف اتحادیه دانشجویان کردستان فعالیت می‌کرد.

پس از شعله‌ور شدن دوباره جنگ در کردستان و انحلال دبیرخانه اتحادیه دانشجویان، او و چند تن از دوستانش اقدام به تشکیل یک دبیرخانه موقت برای این تشکل در بغداد کردند.

در تابستان سال ۱۹۶۳ به اتهام ارتباط با تشکیلات پارتی دستگیر شد و به همین دلیل، یک سال از تحصیل عقب ماند.

در سال ۱۹۶۴ و به دنبال تغییرات سیاسی ناشی از کودتای عبدالسلام عارف، آزاد شد و به تحصیل خود بازگشت.

در سال ۱۹۶۷ تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان رساند و در همان سال به عنوان حسابدار در روزنامه «النور» (که جناح دفتر سیاسی پارتی در بغداد منتشر می‌کرد) استخدام شد.
در سال ۱۹۷۰ به عنوان کارمند در اداره انحصار تنباکو در بغداد مشغول به کار شد.

در سال ۱۹۷۱ و به دنبال اتحاد دوباره هر دو جناح حزب دموکرات کردستان، وی به عضویت دفتر دبیرخانه اتحادیه جوانان کردستان درآمد و سال بعد به عنوان دبیرکل این اتحادیه انتخاب شد.

در سال ۱۹۷۴ با از سرگیری درگیری‌ها میان کردها و حکومت وقت، به صفوف مبارزان پیوست و تا زمان توقف فعالیت‌های این دوره، به کار خود ادامه داد.

پس از توقف مبارزات در سال ۱۹۷۵، در شهر نقده مستقر شد و در همان سال به عنوان نماینده دانشجویان کردستان به همراه عادل مراد به سوریه رفت.

در همان سال در سوریه به مام جلال پیوستند که مشغول پروژه تأسیس اتحادیه میهنی کردستان بود و به عنوان دو تن از بنیان‌گذاران، در پایه‌گذاری این حزب مشارکت کردند.

در این دوره، مسئولیت مدیریت کمپ «قامشلو» به وی سپرده شد؛ کمپی که برای آموزش دسته‌های پیشمرگه در چارچوب پروژه آغاز دوباره مبارزه مسلحانه در کردستان راه‌اندازی شده بود.

در سال ۱۹۷۷ سوریه را ترک کرد و در بریتانیا مستقر شد.

در سال ۱۹۷۹ به سوریه رفت و از آنجا از طریق خاک ایران به کردستان بازگشت و در منطقه «ناوزنگ» مستقر شد.

در سال ۱۹۸۱ به دلیل تنش در روابط ایران و اتحادیه میهنی، به مدت ۹ ماه در ایران تحت نظر و بازداشت بود.

در سال ۱۹۸۳ آزاد شد و از ایران دوباره به سوریه رفت.

در سال ۱۹۸۴ سوریه را ترک کرد و راهی کشور سوئد شد.

پس از انتفاضه و در اواخر سال ۱۹۹۲ به کردستان بازگشت و در مرکز یکِ سلیمانیه، رتبه عضو عامل به او اعطا شد و مسئولیت بخش روابط را بر عهده گرفت.

در سال ۱۹۹۹ به بریتانیا رفت و عضو عامل مرکز خارج از کشور اتحادیه میهنی شد؛ او در این مدت در سازمان حقوقی «این‌دایت» (INDict) فعالیت می‌کرد که وظیفه آن جمع‌آوری اسناد مربوط به نسل‌کشی و جنایات علیه بشریت بود.

در سال ۲۰۰۲ به کردستان بازگشت و تا سال ۲۰۰۵ وزیر روابط و همکاری‌ها در اداره سلیمانیه دولت اقلیم کردستان بود.

در سال ۲۰۰۹ به عضویت کمیته عالی دفتر سازماندهی حزب درآمد.

در سال ۲۰۱۰ مسئولیت بخش روابط خارجی در دفتر روابط عمومی اتحادیه میهنی کردستان به وی سپرده شد.

وی در تاریخ ۲۰۱۸/۶/۱۳ به دلیل بیماری در شهر سلیمانیه درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد

PUKMEDIA