اقلیم کردستان؛ کدامین سو؟

دیدگاه 10:22 PM - 2026-11-06
آریز عبدالله

آریز عبدالله

اقدامِ «پارت دمکرات کردستان»، برخلافِ خواسته‌ی توده‌های مردمِ کردستان، نامتعارف و به‌دور از اطمینان‌خاطر و عادی‌سازیِ اوضاع بود.

بر هیچ‌کس پوشیده نیست که هرچند شمارِ کرسی‌ها اهمیت دارد، اما مسائلِ سرنوشت‌ساز با عدد و رقم حل‌وفصل نمی‌شوند.

آنچه موضوعِ فعال‌سازیِ پارلمان و تشکیلِ حکومت را به سرانجام می‌رساند، توافق و وفاقِ ملی است، نه بازیِ اکثریت و اقلیتِ پارلمانی.

«دو زون»، «دو هژمونی» و «دو جهت‌گیریِ سیاسیِ متفاوت»، حقیقتی تلخ‌اند؛ چشم‌پوشی از آن‌ها و غفلت عمدی، سرزمینِ ما را به سوی سرنوشتی وخیم‌تر سوق می‌دهد.

در آن رویداد، «پارتی» به هر شیوه‌ای که توانست، پنجاه‌ودو نماینده را گرد آورد و هیئت‌رئیسه‌ی پارلمان را برگزید؛ نه این اقدام پیروزی محسوب می‌شود و نه گلی به دروازه‌ی «اتحادیه میهنی کردستان» است. پیروزیِ راستین آنگاه محقق می‌شد که به جای پنجاه‌ودو تن، صد نماینده در صحن حضور می‌یافتند. دریغ که با این شیوه، اوضاع بیش از پیش آشفته شد و سوسوی امید برای دستیابی به راهکاری ریشه‌ای، بیش از پیش کم‌فروغ گردید.

کسانی که می‌پندارند حضورِ چند تن از نمایندگانِ جریان‌های سیاسیِ دیگر –به‌جز پارتی و هم‌پیمانانش– در تالارِ پارلمان، به معنای به‌ثمررساندنِ گل به ائتلافِ «اتحادیه میهنی کردستان» و «نسل نو» است، سخت در اشتباهند؛ چرا که این گام به‌هیچ‌روی در راستای منافعِ عمومی نبود. افزون بر این، به نظر می‌رسد از یاد برده‌اند که اکنون «بافل طالبانی» سکان‌دارِ « اتحادیه میهنی کردستان » است؛ شخصیتی که اگر اراده کند، محال را ممکن می‌سازد.

PUKMEDIA

پربیننده‌ترین‌ها

خبر را در گوشی خود دنبال کنید؛

اپلیکیشن

Logo کاربرد

app app Logo
اخبار در جیب شما