در ظلماتِ سیاست، هنوز چشمه‌ی امیدی هست

پریز عمر

مدت‌هاست که بیشتر منازعات سیاسی و حزبی در جنوب کردستان (اقلیم کردستان)، نبردی بر سر قدرت و در راستای منافع چند شخص و دستاوردهای فردی و گروهی است؛ فرای هرگونه مسئولیت انسانی، میهنی و ملی...

حال در میان این تاریکستان، چقدر زیباست وقتی کسانی را می‌بینی که هنوز در دنیای سیاست باقی مانده‌اند و به سیاست با دیدِ نهایتِ اخلاق‌مداری، انساندوستی و مسئولیت‌پذیری می‌نگرند؛ کسانی که گام‌هایشان در خدمت آرمان‌های مشروع و حوزه‌های مختلف است، به طوری که در کنار تمام دغدغه‌ها، اهمیت بخش‌های حاشیه‌نشین و فراموش‌شده را نیز می‌بینند و این واقعاً امیدبخش است.

این روزها، بزرگ‌ترین افتخارم این بود که در مسیر و مکتب «مام» [جلال طالبانی] و فرزندانش مبارزه می‌کنم و با تمام دلسوزی و توانم تلاش می‌کنم مسائل را آن‌گونه که هست، ببینم.
آنچه در چند روز گذشته از گام‌های کاک «قباد طالبانی» دیدیم، چنان بااهمیت بود که من و ده‌ها تن دیگر، این احساس افتخار را تجربه کنیم.

اهمیت دادن به ورزشِ یک گروهِ زیبا اما حاشیه‌نشین و بستن بند کفش‌های یک جوانِ رعنای این کشور، تنها یک کار چند ثانیه‌ای نیست؛ بلکه تجلی زیبایی‌های درونی و عمیق یک شخصیت سیاسی و تاثیرگذار است؛ و البته پیامی است برای کسانی که دیر متوجه مسائل می‌شوند.

همچنین سخنرانی ایشان در فستیوال فیلم کان و جزئیات و ژرفای کلامش، جهان‌بینی کاک قباد را نشان می‌دهد؛ موضوعی که سال‌هاست ده‌ها فرد دلسوز غصه آن را می‌خورند اما دست‌بسته و بی‌پشتیبان مانده‌اند. این سخنرانی نویدبخش آن است که خوشبختانه سیاستمداری وجود دارد که اهمیت و تاثیر سینمای جهان را برای آرمان‌های مشروع ملتمان و روایت داستان‌هایمان درک می‌کند؛ روایتی برای جلب همدردی جهانی و هم‌زمان، نشان دادن جغرافیا و فرهنگ زیبای ملتمان به دنیا، تا بستری برای یک تجارت درست و سرشار از فرصت‌های شغلی در سطحی عالی و بین‌المللی فراهم شود.

PUKMEDIA